Dagboek van het oudere paard - Geintje

Zoals ik al vertelde, breng ik een groot deel van mijn tijd in de wei door. Dat is natuurlijk hartstikke fijn maar soms is het best een beetje saai. Ik vind het wel prettig dat elke dag een beetje hetzelfde gaat maar af en toe probeer ik een beetje leven in de brouwerij te brengen en komen mijn oude streken weer boven. Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, is mij op het lijf geschreven! Dus van de week toen ik naar het land gebracht werd met mijn 2 stalgenoten deed ik net of ik heel braaf mee liep. Vaak mag ik los meelopen, zo braaf ben ik tegenwoordig. Het is ongeveer een stukje van 500 meter lopen naar de wei en net toen we er waren en mijn baas de andere 2 op het land gezet had dacht ik yep dit is mijn kans en ben ik alsof ik weer 6 jaar was in volle galop teruggerend naar mijn andere stalgenootje met de peesblessure die alleen ’s middags in de wei gaat. Haha daar had ik mijn baasje mooi tuk. Die was wel verbaasd want ze had me al heel lang niet meer zo hard zien galopperen. Gevolg is wel dat ik voorlopig niet meer los mee mag lopen maar dat heb ik er wel voor over.

Tot gauw!

Naar boven Disclaimer Paard en Gezondheid