Dagboek van het oudere paard - In de wei

Tegenwoordig slijt ik mijn dagen in de wei. Dat is natuurlijk niet van de ene op de andere dag gegaan. In mijn jonge jaren reed mijn baas met mij een beetje dressuur, af en toe een sprongetje, ook nog wel eens voor een wagentje en regelmatig in het bos. Toen ik een jaar of 24-25 was mocht ik het wat rustiger aan gaan doen. We reden steeds minder in de bak en gingen vaker naar het bos. Langzaam aan werden de ritjes in het bos korter en op het laatst ging mijn baas met mij wandelen. Ze merkte wel aan mij dat het me steeds meer moeite koste. In mijn hoofd wilde ik nog wel maar mijn lichaam ging een beetje tegen sputteren. Mijn rug begon wel erg door te zakken en ik begon er een beetje knokig uit te zien. Dat vond ik zelf ook wel erg want vroeger was ik echt wel een knap paard al zeg ik het zelf.

Nu kost zelfs het opstaan me al veel moeite. Als ik heb gerold, kom ik wel wat moeilijk overeind. Meestal ga ik eerst “zitten” (foto) en dan kan ik nog net genoeg kracht vinden om op te staan. Misschien komt ooit de dag dat het me niet meer lukt maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig voel ik me kip lekker.

Paard Lester

Tot gauw!

Naar boven Disclaimer Paard en Gezondheid